Echtgenoot van een ervaringsdeskundige
In 1994, mijn vrouw Connie was toen 45 jaar, heeft zij zich laten testen op HCHWA-d.in het LUMC te Leiden.
Haar moeder en oudste broer waren toen reeds aan deze vreselijke aandoening overleden.
De één kan met onzekerheid leven, de ander niet. Mijn vrouw wilde het perse weten. De
gedachte was dat als zij het niet had, onze drie kinderen er ook vanaf waren.
Ze was er van “overtuigd” dat ze de aandoening niet had, de teleurstelling na de uitslag was
dan ook groot.
De jaren erna verliepen in alle opzichten prima en toen ze 50 werd, was dit groot feest. Ze
was al ouder geworden dan haar moeder en oudste broer. Ze was er, zoals ze zelf vaak zei,
niet mee bezig. Maar ieder jaar ouder was voor haar toch een soort mijlpaal, een reserve jaar.
Begin jaren 2000 kreeg ze “kleine” ongemakken. Af en toe viel ze flauw, soms kon ze slecht
zien etc. We schreven dit niet toe aan de aandoening. Toch zijn we door al deze ongemakken
augustus 2004 verhuisd naar een appartement in Tiel. Eind 2004, we woonden er net, kreeg
mijn vrouw haar 1ste grote hersenbloeding en was haar linker lichaamshelft van top tot teen
verlamd en ook gevoelloos. Dat laatste vond ze nog het ergst en het gevoel is ook nooit meer
teruggekomen. Daarna volgden 2 maanden revalidatie in de Maartenskliniek in Berg en Dal
(bij Nijmegen), aangepast schoeisel, scootmobiel etc.
Al snel bleek dat het nieuwe appartement toch aangepast moest worden. Dit was ingrijpend
en werd niet toegestaan. Appartement verkocht en augustus 2005 een huis gekocht in Eck
en Wiel. Toen we daar een maand woonden kreeg mijn vrouw weer een bloeding. Weer
revalideren. Huis verder laten aanpassen en dankzij alle aanpassingen, hulpmiddelen en hulp
hebben we er nog ruim 3 jaar kunnen wonen.
In augustus 2008 zijn we verhuisd naar een FOKUS woning. Aangepast en zorg op maat.
Februari 2009 kreeg mijn vrouw weer een bloeding waarbij haar rechter onderbeen verlamd
raakte. Haar geestelijk vermogen bleef echter wonderbaarlijk goed.
Hoewel ze een echte doorzetster was zei ze tegen mij, Hans de koek is op, ik wil niet meer
revalideren en van iedereen afhankelijk zijn. Ik had haar nog jaren willen verzorgen.
Euthenasie was haar wens. We hebben het heel vaak met het hele gezin besproken. Wij waren er nog niet aan toe, maar zij wel. Het kon voor haar niet snel genoeg gaan.
Na heel wat gesprekken en gehuil heeft alles volgens de reguliere weg plaatsgevonden
in mei 2009. Ze was 59 jaar en we waren 39 jaar getrouwd. Voor mijn vrouw was
euthenasie “geweldig” Voor mij en mijn gezin was het bizar, omdat je dag en tijd van
overlijden vooraf weet. Ik heb er nog veel verdriet van.
Zo heb ik het in ieder geval ervaren.